នៅស្រុកខ្មែរ គេបាននិទានតៗគ្នាមកថា បារាំងបានរកឃើញអង្គរវត្តដោយចៃដន្យពេលបារាំងវង្វេងក្នុងព្រៃ លោក Henri Mouhot ជាបារាំងទីមួយ ឬជនអុឺរ៉ុបទីមួយដែលបានកឃើញក្រុងអង្គរដែលគេបោះបង់ចោលរាប់រយឆ្នាំ ហើយបាននាំអោយខ្មែរដឹងថាខ្លួនមានក្រុងអង្គរដ៏អស្ចារ្យ លោកមូហតស្គាល់អង្គរដោយអ្នកស្រុកប្រាប់គាត់ពេលគាត់កំពង់ចាប់មេអំបៅ ។ល។ ទាំងនេះសុទ្ធតែជារឿងក្អែកមួយទៅជាក្អែក១០ទាំងអស់! ជាការនិទានតាមអារម្មណ៍រវើរវាយឥតព្រំដែនទាំងអស់។
តើលោក Henri Mouhot ជាអ្នកណា? តើគាត់ស្គាល់ក្រុងអង្គរដោយរបៀបណា?
លោក Henri Mouhot មិនមែនជាអ្នកឯកទេសខាងបុរាណវិទ្យា ឬខាងសិល្បៈឡើយ។ គាត់ជាអ្នកឯកទេសខាងវិទ្យាសាស្ត្រធម្មជាតិ (Natural Science) ដែលគាត់ស្រឡាញ់ផ្នែកខាងOrnithology (ការសិក្សាពីបក្សី) និងConchology (ការសិក្សាពីសត្វល្អិត)។ បេសកម្មរបស់គាត់មកឥណ្ឌូចិនគឺមកស្រាវជ្រាវអំបូរសត្វនៅតំបន់នេះក្រោមការឧបត្ថមពីស្ថាប័ណ្ឌ The Great Geographical and Zoological Societies of London។ ដំបូងឡើយ គាត់បានស្គាល់នគរសៀមតាមរយៈសៀវភៅមួយ (ប្រភពខ្លះថាជាសៀវភៅភាសាអង់គ្លេស ខ្លះថាជាសៀវភៅដែលសសរសេរដោយឯកអគ្គៈរាជទូតបារាំង Simon de La Loubère) ហើយគាត់ចង់មកទស្សនានគរនេះណាស់។ ក្នុងគំរោងរបស់គាត់ ដំណើរសិក្សាស្រាវជ្រាវចាប់ផ្តើមភាគខាងជើងនគរសៀម រួចចុះទៅភាគខាងត្បូង បន្ទាប់មកទើបចូលមកនគរខ្មែរតាមខេត្តកំពត។ នៅកម្ពុជាគាត់បានចេញពីក្រុងឧត្តុង្គទៅភូមិភាគឥសានដោយកាត់តាមកំពង់ចាម រួចត្រឡប់មកឧត្តុង្គវិញ ហើយឡើងទៅបាងកកដោយធ្វើដំណើរតាមសៀមរាប និងបាត់ដំបង។ គាត់គ្រោងបន្តដំណើរទៅប្រទេសឡាវ ហើយបញ្ចប់បេសកកម្មនៅដែនដីកូសាំងសុីន តែជាអកុសលគាត់បានស្លាប់ដោយជំងឺ (ប្រហែលជាជំងឺគ្រុនចាញ់) នៅក្នុងទឹកដីឡាវ។
នៅក្នុងកំណត់ត្រាប្រចាំថ្ងៃក្នុងកំឡុងពេលបំពេញបេសកកម្មស្រាវជ្រាវនៅឥណ្ឌូចិនរបស់គាត់ លោកHenri Mouhot មិនបានលើកឡើងថាគាត់ជាអ្នករកឃើញក្រុងអង្គរ ឬជាជនបរទេសទី១ដែលបានមកទស្សនាក្រុងអង្គរទេ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកពីភូមិភាគឥសាននៅកម្ពុជាវិញ នៅពេលចេញទូកពីពញ្ញាឮ គាត់បានសរសេរថា គាត់នឹងធ្វើដំណើរទៅកាន់សៀមរាប ដែលគាត់មានបំណងទៅទស្សនាប្រាង្គប្រាសាទក្រុងអង្គរនៅទីនោះ។
ជាការកត់សំគាល់ គ្រប់ទីគោលដៅដែលគាត់បានទៅស្នាក់អាស្រ័យនៅកម្ពុជា សុទ្ធតែមានបុព្វជិតសាសនាកាតូលិករស់នៅទីនោះទាំងអស់បើទោះជានៅសហគមន៍ជនជាតស្ទៀងដែលពួកខ្មែរកាលនោះមិនហ៊ានទៅក្បែរក៏ដោយ។ ក្នុងដំណើរទស្សនាក្រុងអង្គររបស់គាត់ក៏មានបុព្វជិតម្នាក់អមដំណើរផងដែរ។
លោក Henri Mouhot ក៏បានបញ្ជាក់ដែរថា ស្តេចសៀមជំនាន់នោះទើបនឹងបញ្ជារឱយចៅហ្វាយខេត្តបាត់ដំបង និងចៅហ្វាយខេត្តសៀមរាបគាស់រូបចំលាក់នៅប្រាសាទតាព្រហ្មយកទៅថ្វាយនៅរាជវាំងក្រុងបាងកក។ នេះបញ្ជាក់ថា ក្រុងអង្គរមិនស្ថិតក្នុងភាពអាថ៌កំបាំងទេចំពោះនគរសៀមកាលនោះទេ។
លោកឪពុក Bouillevaux បានបញ្ជាក់ក្នុងសៀវភៅ L'Annam et le Cambodge, Voyages et Notices Historiques របស់គាត់ថា គាត់បានស្គាល់ក្រុងអង្គរតាមរយៈអ្នកស្រុកបាត់ដំបងបានប្រាប់គាត់។ គាត់បានមកទស្សនាក្រុងអង្គរនៅម្តុំពីរបីឆ្នាំមុនលោក Henri Mouhot មកដល់ គឺប្រហែលក្នុងម្តុំឆ្នាំ១៨៥៧ ឬ១៨៥៨។
សរុបមក លោកHenri Mouhot ប្រាកដជាស្គាល់ក្រុងអង្គរដោយសារបុព្វជិតដែលមកផ្សាយសាសនាកាតូលិកនៅកម្ពុជាទាំងនោះ ពិសេសបុព្វជិតដែលអមដំណើរគាត់ពេលទៅសៀមរាប។ ដូច្នេះ គាត់មិនមែនជាអ្នករកឃើញក្រុងអង្គរ ឬក៏ប្រទះឃើញក្រុងអង្គរដោុចៃដន្យអ្វីដែរ។ គាត់ក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរថាកាលនោះមានអ្នកស្រុករស់នៅទីនោះស្រាប់ ហើយពួកគេដឹង ស្គាល់ពីចំលាក់ក្នុងប្រាសាទអង្គរវត្តស្តីពីរឿងរាមកេរ្តិ៍ និងរឿងមហាភាតៈរៈ ឫកូរសមុទ្រទឹកដោះ។ មានជនបរទេសជាច្រើនបានមកទស្សនា និងសរសេរពីក្រុងអង្គរមុនគាត់(គិតចាប់ពីលោកជីវតាក្វាន់មក) តែមានតែលោកមូហតម្នាក់គត់ដែលបានពិពណ៌នាយ៉ាងលំអិតពីក្រុងនេះ។ រាជបណ្ឌិតសភាបារាំងជំនាន់នោះបានផ្តល់កិត្តិយសដល់លោកមូហតដោយសំរេចយកឈ្មោះលោកដាក់ឈ្មោះប្រភេទសត្វល្អិតម្យ៉ាងដែលគាត់បានរកឃើញនៅក្នុងបេសកកម្មនេះ។
គុណបំណាច់លោក Henri Mouhot ចំពោះប្រជាជាតិខ្មែរគឺ បានធ្វើឱយកិត្តិនាមក្រុងអង្គរល្បីរន្ទឺរនៅទ្វីបអឺរ៉ុប ក្រោយពេលកំណត់ត្រាប្រចាំថ្ងៃរបស់គាត់យកទៅកែរសំរួល និងបោះពុម្ពផ្សាយនៅឆ្នាំ ១៨៦៤ក្រោមការពុះពាររបស់បងប្រុសគាត់ Charles Mouhot។ ជាក់ស្តែង មន្ត្រីរដ្ឋការ និងអ្នកស្រាវជ្រាវបារាំងជាច្រើនបានចុះមកទស្សនា និងស្រាវជ្រាវនៅក្រុងអង្គរជាបន្តបន្ទាប់ មានដូចជាលោកឧត្តមនាវា Doudart de Lagree និង លោក Louis de Laporte ជាដើម បើទោះជាក្រុងនេះស្ថិតក្នុងដែនដីនគរសៀមកាលនោះក៏ដោយ។ ពួកគាត់ក៏បានរំលឹក និងលើកសរសើរពីលោក Henri Mouhot ក្នុងស្នាដៃរបស់ពួកគាត់ដែរ។
ទំនងជាកិត្តិនាមល្បីរន្ទឺនេះហើយ ជាកត្តាមួយក្នុងចំនោមកត្តាសំខាន់ផ្សេងៗទៀតដែលនាំអោយរដ្ឋការបារាំងដណ្តើមយកក្រុងអង្គរ និងខេត្តទាំងបីពីសៀមមកវិញ។
ដកស្រង់ពីសៀវភៅ
- Travels in the Central Parts of Indo-China, Siam, Cambodia, and Laos during the Years 1858, 1859, and 1860, by the Late M. Henri Mouhot; Vol I&II. 1864.
- L'Annam et le Cambodge, Voyages et Notices Historiques, par C. E. Bouillevaux, 1874.
© 2018 08 24
© Saosekharith Huot:
SHARE
News and Entertainments


No comments:
Post a Comment