តើកម្ពុជាត្រូវតែកំណែរទំរង់វិស័យអប់រំរបស់ខ្លួនឬយ៉ាងណា? សូមចុចអានអត្ថបទ៖

កំណែរទំរង់វិស័យអប់រំនៅសិង្ហបុរី

Nanyang​ University គឺជាសកលវិទ្យាល័យដែលប្រើភាសាចិនមុនគេបង្អស់នៅក្រៅប្រទេសចិន​ ហើយដ៏ល្បីល្បាញមួយនៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍​ បានចាប់ដំណើរការនៅខែមិនាឆ្នាំ១៩៥៨។ 

កាលពីមុនសាលានេះបើកអោយ សិស្សដែលជាកូនចៅចិននៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍​ ក្រោយបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាវិទ្យាល័យ​ គេត្រូវទៅបន្តរសិក្សានៅប្រទេសចិន។ បន្ទាប់ពីមានបដិវត្តន៍វប្បធម៌នៅចិនដីគោកមក​ ការធ្វើដំណើរចេញចូលប្រទេសចិនដីគោកជួបការលំបាក។ សហគមន៍ចិននៅម៉ាឡេក៏បានបើកសកលវិទ្យាល័យណានយ៉ាងនេះឡើងដោយជំនះឧបសគ្គជាច្រើន។ កាលជំនាន់នោះ​ គេច្រើនហៅកាត់ថា​ ណានតា​ (Nantah)។ 

នៅក្នុងទស្សវត្សន៍ឆ្នាំទី៦០​ សកម្មជនកុម្មុយនីស្ត៍ប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលសិង្ហបុរីច្រើនចេញមកពីសកលវិទ្យាល័យ​ណានយ៉ាង​ និង​ Ngee Ann College​ តែរដ្ឋាភិបាលរបស់លោកលី​ ក្វាន់យូមិនបានបិទសាលាទាំងនេះចោលទេ។ 

រដ្ឋាភិបាលលោកលីជំរុញឱយឪពកម្តាយនាំកូនទីចុះឈ្មោះរៀននៅសាលាអង់គ្លេសក៏ដោយ​ ប៉ុន្តែរដ្ឋាភិបាលគាត់ព្យាយាមអនុវត្តន៍គោលនយោបាយឱយមានតុល្យភាពដោយជំរុញឱយមានរៀនភាសាទាំងបួនដែលជាភាសារដ្ឋ​ ភាសាចិន​ ភាសាអង់គ្លេស​ ភាសាម៉ាឡេ​ និងភាសាទមីឡ​ នៅថ្នាក់សិក្សាចំណេះដឹងទូទៅដែរ​ ។ 

ចូលដល់ទស្សវត្សន៍ឆ្នាំទី៧០​ វិនិយោគគិនទៅពីបស្ចឹមប្រទេសមានកាន់តែច្រើននៅសិង្ហបុរី​ តំរូវការនិស្សិតបញ្ញវ័ន្តដែលចេះភាសាអង់គ្លេសមានកាន់តែច្រើន។ និស្សិតដែលរៀនថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាជាភាសាចិននៅណានតាត្រូវថយចុះ​ ចំនួននិស្សិតប្តូរទៅរៀននៅសកលវិទ្យាល័យសិង្ហបុរីដែលរៀនជាភាសាអង់គ្លេសមានកាន់តែច្រើន ហើយនិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សានៅណាតាទៀតសោតប្រឈមមុខនឹងភាពគ្មានការងារធ្វើ។ 

នៅឆ្នាំ១៩៧៥​ លោកលីបានបញ្ជូនរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងអប់រំគាត់​ទៅចរចាររកកិច្ចព្រមព្រៀងដើម្បីផ្លាស់ប្តូរសាលានេះពីភាសាចិនទៅភាសាអង់គ្លេស។ 

ខែកុម្ភះ​ ឆ្នាំ១៩៧៨​ លោកលី​ ក្វាន់យូដែលជានាយករដ្ឋមន្ត្រីបានប្រកាសពីគំរោងបំលែងសកលវិទ្យាល័យណានយ៉ាងនេះក្លាយជាសកលវិទ្យាល័យប្រើភាសាអង់គ្លេសក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំ។ គេបានអនុវត្តន៍សេចក្តីប្រកាសនោះនៅខែមិនាឆ្នាំដដែល។ 

ដោយសារគ្រូៗនៅណានតាមិនអាចបង្រៀនជាភាសាអង់គ្លេសបាន​ គេក៏បានបញ្ជូននិស្សិតឱយទៅរៀននៅសកលវិទ្យាល័យសិង្ហបុរី។ គេបញ្ជូនគ្រូៗឱយទៅធ្វើការក្នុងមជ្ឈដ្ឋាននិយាយភាសាអង់គ្លេសនៅសកលវិទ្យាល័យសិង្ហបុរី។

លោកលីបានទទួលរងការរិះគុណ​ ប្រឆាំង​ជំទាស់រឿងប្រែក្លាយណានតានេះទៅជាសាលាប្រើភាសាអង់គ្លេសយ៉ាងខ្លាំង​។ មិនមែនត្រឹមតែគូប្រជែងនយោបាយរបស់គាត់ទេដែលជំទាស់​ សមាជិកសភាក្នុងគណបក្សគាត់​ រដ្ឋមន្ត្រីនានារបស់គាត់ក៏ជំទាស់​ និងប្រាប់គាត់ថាគណបក្សលោកលីនឹងខាតបង់នយោបាយពីរឿងនេះដែរ។ រយៈពេល២ឆ្នាំដំបូង​ លោកលីបានសរសេរថា​ ចំពោះគ្រូនិងនិស្សិត​ វាជាការផ្លាស់ប្តូរដែលរងការលំបាកមួយ និស្សិតពិបាកជាងគ្រូ​ តែមាតាបិតានិស្សិតយល់ពីបញ្ហានេះថាវាជារឿងដែលត្រូវធ្វើ​ មិនអាចចៀសផុត។ លោកលីបានចុះទៅជួបនិយាយលើកទឹកចិត្តនិស្សិតទាំងនោះ២ដង។ ៧០%នៃនិស្សិតណានតាបានប្រលងជាប់អាចឆ្លងផុតវគ្គអន្តរកាលនោះ។ 

នៅខែសីហា​ ឆ្នាំ១៩៨០​ សភាបានអនុម័តច្បាប់​ National University of Singapore Act ដែលចាប់បញ្ចូលសកលវិទ្យាល័យណានយ៉ាង​ និងសកលវិទ្យាល័យសិង្ហបុរី។ ក្រោយមក​ សកលវិទ្យាល័យណានយ៉ាងនេះ បានប្តូរឈ្មោះជា​ Nanyang Technology Institute ហើយនៅឆ្នាំ១៩៩១​ ប្តូរជាNanyang Technology University។ 

សព្វថ្ងៃនេះ​ សកលវិទ្យាល័យណានយ៉ាងជាស្ថារប័ណ្ឌបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកបច្ចេកទេស​ និងវិស្វកម្មដ៏ល្បីមួយក្នុងចំនោមសកលវិទ្យាល័យល្បីៗនៅអាស៊ី។ បើលោកលី​ ក្វាន់យូសុខចិត្តស្តាប់មតិពួកជំទាស់នឹងគំរោងប្តូរសាលាណានតា​ យកអនាគតយុវជនសិង្ហបុរីជំនាន់នោះទុកធ្វើជាផលចំណេញនយោបាយ​ តើសិង្ហបុរីអាចឈានមុខគេលើវិស័យអប់រំក្នុងតំបន់បានដូចសព្វថ្ងៃទេ?

តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលបានអានគោលនយោបាយសាលាជំនាន់ថ្មី​ ចុះទៅស៊ើបមើលរឿងដែលកើតមាននៅវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្ថិឱយជាក់ច្បាស់មុននឹងស្រែក​ បញ្ចេញមតិតវ៉ានឹងគំរោងសាលាជំនាន់ថ្មីនេះ? 

អត្ថបទ៖ Saosekharith

ប្រភព៖

From the Third World to the First, by late Lee Kuan Yew

http://eresources.nlb.gov.sg/infopedia/articles/SIP_91_2005-02-02.html